Ervaring: Hoe het tweede spoortraject kandidaat Nienke hielp

Kun je iets vertellen over het moment waarop je uitviel?

“Dat ik uitviel kwam eigenlijk door meerdere factoren. Ik heb een spierziekte waardoor ik van blessure in blessure terecht kom en niet snel herstel. Op een bepaald moment was het zelfs zo erg dat ik in een schooljaar meer thuiszat dan dat ik aan het werk was. Daarnaast ervaarde ik een te hoge werkdruk, maar ook het besef dat ik op mijn 37e al een aangepaste werkplek nodig had, hakte er bij mij in. Toen mijn oma overleed, werd het voor mij allemaal te veel en meldde ik mij ziek.”

“Toen mijn oma overleed, werd het mij te veel”

“Ik kreeg suïcidale gedachten en moest naar een psychiatrische kliniek. Hier heb ik zes weken gezeten waarna ik in een metaliseren bevorderende therapie (MBT) terecht kwam. Dit is een behandeling die mensen met ernstige emotionele of psychische klachten helpt om hun eigen gedrag en dat van anderen beter te begrijpen. Helaas sloeg deze therapie niet aan en lukte het mij niet om binnen een jaar te herstellen. Hierdoor kwam ik in het tweede spoortraject van Perspectief terecht. Net voordat ik aan dit traject begon, werd duidelijk waarom de MBT niet aansloeg. Uit een test bleek namelijk dat ik autisme had. Hierdoor moest ik stoppen met de therapie.”

Hoe ervaarde jij het tweede spoortraject?

“Ik heb een hele goede klik met mijn begeleider Ronald. Toen ik hem voor het eerst zag, zaten we in een grote zaal en vroeg hij aan mij hoe ik in het tweede spoortraject terecht gekomen was. Al snel durfde ik mijn hele verhaal aan hem te vertellen; over mijn spierziekte, het overlijden van mijn oma, de suïcidale gedachten, mijn autisme, maar natuurlijk ook de leuke dingen. Ik had het gevoel alsof ik hem al jaren kende.”

“Aan het begin van het traject was mijn plan om weer zo snel mogelijk terug te keren als leerkracht. Maar volgens Ronald was het beter om eerst eens rustig te kijken naar wat er mogelijk was. Hiervoor heeft hij een loopbaanscan ingezet. Door middel van deze scan kwam ik erachter wie ik nou eigenlijk ben, welke talenten ik heb en welke beroepen bij mij passen.”

Wil je nu nog steeds als leerkracht aan de slag?

“Nee, uiteindelijk kwam ik door het traject zelf tot de conclusie dat ik helemaal niet meer voor de klas wilde staan. Dit werk heeft, door mijn autisme, al die jaren ontzettend veel energie gekost. Ik was gewoon op. Door middel van een werkervaringsplek kon ik opnieuw ontdekken welke functie wel of niet bij mij zou passen. Zo kwam ik eerst bij een organisatie terecht die de tussenschoolse en naschoolse opvang regelde op een basisschool. Al snel kwam ik erachter dat dit niet goed bij mij paste. Ik wilde de kinderen iets leren in plaats van alleen een boterham geven of buitenspelen. Ik ging daarom op zoek naar iets anders.”

“Inmiddels heb ik naar aanleiding van mijn tweede werkervaringsplek een baan gevonden bij een organisatie die de werkdrukverlaging regelt voor basisschoolleerkrachten. Hiermee sta ik toch voor de klas door bijvoorbeeld gymlessen te geven, maar hoef ik niet bij vergaderingen te zijn, oudergesprekken te voeren en de administratie bij te houden.”

Waar sta je nu en wat is je plan voor de toekomst?

“Inmiddels zijn we ongeveer drie jaar verder. Ik heb veel meer zelfvertrouwen ontwikkeld en ben mijzelf gaan accepteren. Dit komt niet alleen door het tweede spoortraject, maar ook door het outplacementtraject van Perspectief waar ik nu nog in zit. Om mijn zelfvertrouwen te vergroten, krijg ik om de twee of drie weken opdrachten van Ronald om hier aan te werken. Over een tijdje ga ik zelfs een zelfstandig gesprek met mijn werkgever voeren. Dit is iets dat ik tot twee jaar terug niet zelfstandig kon. Daarom deed ik dit de afgelopen jaren met Ronald erbij. Nu heeft hij mij alleen tips gegeven en geholpen om het gesprek voor te bereiden.”

‍
“De bedoeling is om mijzelf de komende tijd beter in de gaten te houden en te accepteren dat ik niet altijd alles kan. Daar ging het in het verleden fout. Uiteindelijk is de bedoeling om weer drie dagen te werken, maar dit bouw ik rustig op.”

Hoe ervaar je de begeleiding vanuit Perspectief?

“Ik ben erg enthousiast over de begeleiding die ik vanuit Perspectief krijg. Ik ervaar het traject als erg fijn. Ronald is ontzettend begripvol en heeft onwijs veel mensenkennis. Ik heb erg veel profijt van zijn hulp en leer veel. Ik ben daarom ook blij dat hij mij ook tijdens het outplacementtraject verder helpt. Deze begeleiding sluit naadloos aan op de begeleiding vanuit het eerdere tweede spoortraject van Perspectief.”

'Niet perfect maar uniek'

Vanwege haar bijzondere verhaal besloot Nienke het boek ‘Niet perfect maar uniek’ uit te brengen waarin ze haar verhaal vertelt. “Toen ik bij de metaliseren bevorderende therapie zat, zeiden de hulpverleners tegen mij dat ik wel een boek over mijn leven kon schrijven. Omdat ik het altijd al interessant vond om een boek te schrijven, besloot ik dit te doen.”

“In het boek vertel ik over de bijzondere reis die ik doormaakte; niet alleen de ellendige dingen, maar ook de leuke momenten. Het begint bij mijn kindertijd en ook mijn huwelijksreis komt aan bod. Hier hebben we hele grappige dingen meegemaakt. Ook de periode waarin ik suïcidale gedachten had en het moment dat ik de diagnose autisme kreeg, komen aan bod. Toen ik die diagnose kreeg viel namelijk alles op zijn plek; dat ik geen aansluiting kon vinden, zat te fladderen in de kinderstoel en het lastig vond om vrienden te maken.”

Ben jij benieuwd naar het verhaal van Nienke? Bestel haar boek via: 1981nienke@gmail.com.

Interesse in het re-integratietraject van Perspectief?

Bekijk dan deze pagina voor meer informatie of neem contact op.

‍